Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Opolu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 24 września 2015 r.

Sąd Okręgowy w Opolu

V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie: Przewodniczący: SSO Wojciech Sabat (spr.)

Sędziowie: SSO Daniel Chorązki

SSO Ewa Grabińska

Protokolant: sekr.sądowy Katarzyna Hadasz - Wilkoszewska

po rozpoznaniu w dniu 24 września 2015r. w Opolu na rozprawie

sprawy z powództwa G. C. (1)

przeciwko Politechnice (...)

o odszkodowanie i zapłatę

na skutek apelacji powoda G. C. (1)

od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 3 lipca 2015r. sygn. akt IV P 1242/14

I zmienia zaskarżony wyrok:

1. w pkt I w ten sposób, że zasądza od pozwanej Politechniki (...) na rzecz powoda G. C. (1) tytułem wynagrodzenia kwotę 35.942,40 [słownie: trzydzieści pięć tysięcy dziewięćset czterdzieści dwa, 40/00] złotych brutto wraz z odsetkami ustawowymi od 11 lutego 2015r. do dnia zapłaty, tytułem odszkodowania kwotę 13.478,40 [słownie: trzynaście tysięcy czterysta siedemdziesiąt osiem, 40/00 ] złotych, tytułem ekwiwalentu za urlop kwotę 3.744 [słownie: trzy tysiące, siedemset czterdzieści cztery] złotych,

2. w pkt II w ten sposób, że zasądza od pozwanej Politechniki (...) na rzecz powoda G. C. (1) kwotę 1.860 [słownie: tysiąc osiemset sześćdziesiąt] złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

3. w pkt III w ten sposób, że nakazuje ściągnąć od pozwanej Politechniki (...) na rzecz Skarbu Państwa – Sądu Rejonowego w Opolu 2.659 [słownie: dwa tysiące sześćset pięćdziesiąt dziewięć] złotych tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej.

II zasądza od pozwanej Politechniki (...) na rzecz powoda G. C. (1) kwotę 3.619 [słownie: trzy tysiące sześćset dziewiętnaście] złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania apelacyjnego.

/Na oryginale właściwe podpisy/

UZASADNIENIE

Pozwem wniesionym do Sądu w dniu 29.12.2014 r. G. C. (1) wniósł o przyznanie powodowi od pozwanego wynagrodzenia za skrócenie okresu wypowiedzenia w wysokości 8- krotnego miesięcznego wynagrodzenia wyliczonego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy z dnia 29.05.1996 r., o przyznanie powodowi od pozwanego odszkodowania za niezgodne z prawem i niezasadne rozwiązanie umowy o pracę w wysokości 3 miesięcznego wynagrodzenia wyliczonego zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Pracy i Polityki Socjalnej w sprawie sposobu ustalania wynagrodzenia w okresie niewykonywania pracy oraz wynagrodzenia stanowiącego podstawę obliczania odszkodowań, odpraw, dodatków wyrównawczych do wynagrodzenia oraz innych należności przewidzianych w Kodeksie pracy z dnia 29.05.1996 r. oraz o zasądzenie od pozwanego kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu powód wskazał, że zawarł umowę o pracę z Politechniką (...) w O. w dniu 25.02.2010 r. na czas określony do dnia 30.09.2011 r. na stanowisku adiunkta w pełnym wymiarze czasu pracy w (...) a Politechnika (...) została wskazana, jako podstawowe miejsce pracy. W dniu 15.06.2011 r. strony zawarły kolejną umowę o pracę na czas określony od 01.10.2011 r. do 30.09.2013 r. W dniu 01.08.2013 r. strony podpisały umowę o pracę na czas nieokreślony. W informacjach o warunkach zatrudnienia z dnia 1.08.2013 r. wskazano, że rozwiązanie umowy o pracę następuje na zasadach określonych w art. 30 i 36 Kodeksu pracy, z tym, że rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru zgodnie z art. 128 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Powód podniósł, że czynnie działał na rzecz pozwanej uczelni. Pismem z dnia 16.04.2014 r. powód wystąpił do Rektora Politechniki (...) o wyrażenie zgody na kontynuowanie zatrudnienia w ramach stosunku pracy w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N.. W piśmie tym powód wskazał, jakie przesłanki przemawiają jego zdaniem za wyrażenie zgody przez Rektora, a do swojej prośby dołączył pismo Prodziekana (...), a zarazem Kierownika (...) z dnia 24.04.2014 r. popierającego jego prośbę. Powód wskazał, że pismem z dnia 11.06.2014 r. Rektor Politechniki (...) odmówił powodowi zgody na „kontynuowanie zatrudnienia u dodatkowego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub dydaktyczno – naukową” powołując się na uchwałę Senatu Politechniki (...) nr 204 z dnia 16.04.2014 r. W dniu 30.06.2014 r. powód złożył u pozwanego oświadczenie, że w roku akademickim 2014/2015 będzie także zaliczony do minimum kadrowego w (...) w N., bowiem powód upoważnił Rektora (...) w N. do zaliczenia powoda w roku akademickim 2014/2015 do minimum kadrowego studiów I stopnia na kierunku bezpieczeństwo wewnętrzne tejże Uczelni. W następstwie tego powód wystąpił do Rektora Politechniki (...) w dniu 30.06.2014 r. z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie jego prośby i wyrażenie zgody na dodatkowe zatrudnienie. Na to pismo Rektor Politechniki (...) nie udzielił odpowiedzi do chwili obecnej. Pismem z dnia 13.11.2014 r. odebranym przez powoda w dniu 3 grudnia 2014 r. Dziekan Wydziału (...) zwrócił się do powoda o podanie przyczyny zatrudnienia w (...) w N. pomimo braku zgody Rektora. Pismem z dnia 16.12.2014 r. powód wyjaśnił przyczyny pozostawania w stosunku pracy na (...) w N., a pismem z dnia 22.12.2014 r. Rektor Politechniki (...) złożył oświadczenie o wypowiedzeniu stosunku pracy powodowi z zachowaniem 1 miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynął w dniu 31.01.2015 r. Przyczyną uzasadniającą wypowiedzenie wskazano brak zgody Rektora na dodatkowe zatrudnienie w (...) w N.. Powód odebrał pismo 24.12.2014 r. Powód wskazał, że rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło z naruszeniem szeregu przepisów prawa. Powód podniósł, iż jego zdaniem pracodawca naruszył termin do złożenia mu wypowiedzenia, wskazał na brak opinii Rady Wydziału, oraz na naruszenie terminu wypowiedzenia umowy o pracę. Powód podniósł również, iż złożenie mu oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę nastąpiło w czasie przerwy świątecznej tj. w czasie usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Zdaniem powoda umowa o pracę została mu wypowiedziana bezzasadnie. Powód stwierdził, że odmowa wyrażenia zgody na dodatkowe zatrudnienie narusza art. 18 ^{( 3)} k.p. w zw. z art. 136 Prawa o szkolnictwie wyższym. Tym samym brak zgody Rektora na dodatkowe zatrudnienie powoda ma charakter bezprawny.

W odpowiedzi na pozew, która wpłynęła do Sądu w dniu 25.02.2015 r. Politechnika (...) wniosła o oddalenie powództwa w całości oraz o zasądzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg norm przepisanych.

W uzasadnieniu pozwana wskazała, że bezspornym w sprawie jest rozwiązanie z powodem umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony z zachowaniem jednomiesięcznego okresu wypowiedzenia w trybie art. 129 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. Przyczyną wypowiedzenia był brak zgody Rektora na dodatkowe zatrudnienie w (...) w N.. Pozwany wskazał, że w pisemnym oświadczeniu z dnia 22.12.2014 r. doręczonym powodowi kurierem zawarł nie tylko przyczyny konkretne, jednoznaczne i zrozumiałe, ale nade wszystko rzeczywiste i w pełni uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę w zastosowanym trybie. Tym samym nie naruszył przepisów o rozwiązywaniu umów o pracę, co czyni roszczenie powoda bezzasadnym. Pozwany nie zgodził się z argumentacją powoda, bowiem zgodnie z przepisem art. 129 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nauczycielowi akademickiemu, któremu odmówiono zgody na pozostawanie w stosunku pracy z innym pracodawcą, prowadzącym działalność naukowo – dydaktyczną wypowiedzenie umowy o pracę następuje po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o kontynuowaniu przez nauczyciela dodatkowego zatrudnienia. Nie może, więc być tutaj mowy o trzymiesięcznym okresie wypowiedzenia. Pozwany wskazał, że pismem z dnia 16.04.2014 r. powód wystąpił do Rektora Politechniki (...) o wyrażenie zgody na kontynuowanie przez powoda zatrudnienia w ramach stosunku pracy w (...) w N.. Pismem z dnia 11.06.2014 r. Rektor Politechniki (...) odmówił powodowi tej zgody. W dniu 30.06.2014 r. powód wniósł o ponowną analizę sprawy, a rektor podtrzymał swoje stanowisko w tej sprawie, o czym powód został poinformowany pismem z dnia 01.07.2014 r. Mimo braku zgody powód kontynuował pracę w (...) w N.. Powód zarzucił pozwanemu naruszenie terminu do złożenia oświadczenia o rozwiązaniu umowy o pracę. Pracodawca wskazał, że po wyrażeniu ostatecznego stanowiska w sprawie z dnia 01.07.2014 r. uznał sprawę za zamkniętą i liczył na to, że powód zakończy współpracę z (...) w N.. Dopiero w listopadzie 2014 r. Dział Kadr pozwanego powziął informację, że mimo braku zgody powód nadal pracuje w (...) w N.. W dniu 4.11.2014 r. Dyrektor D. Kard skierował do Dziekana Wydziału (...) pismo z prośbą o wyjaśnienie tej sprawy. Powód dwukrotnie odmówił przyjęcia korespondencji wewnętrznej w tej sprawie. Mimo tego wezwanie do wyjaśnienia tej sprawy zostało wysłane do powoda drogą pocztową i dopiero w dniu 16.12.2014 r. w lakoniczny sposób powód wskazał, że dalsze podejmowanie przez niego pracy na obu uczelniach jest wynikiem jego sytuacji osobistej i prawnej. W związku z tym pozwany podniósł, iż dopiero w grudniu 2014 r. ostatecznie uzyskał on informację o zatrudnieniu powoda na obu Uczelniach. Wypowiedzenie umowy o pracę zostało przez powoda odebrane w dniu 24.12.2014 r., a stosunek pracy zakończył się 31.01.2015 r. Wskazywanie przez powoda, iż informacja w systemie POLON widniała cały czas i mogła być w każdym czasie sprawdzona jest kuriozalne, gdyż pozwana zatrudnia kilkuset pracowników naukowych i pracodawca chcąc sprawdzić zatrudnienie wszystkich musiałby poświęcić olbrzymią ilość czasu. Pozwany nie zgodził się również, ze stwierdzeniem, że wypowiedzenie zostało powodowi wręczone w trakcie usprawiedliwionej nieobecności w pracy. Pozwany wskazał, że harmonogram roku akademickiego 2014/2015 dotyczy w głównej mierze studentów. Rektor nie wydał żadnego zarządzenia, w którym zezwoliłby pracownikom naukowym na nieobecność w pracy. Była to jedynie dobra wola pracodawcy. Sam powód wskazał również, że nieobecność w pracy w czasie wolnym od zajęć dydaktycznych były tolerowane zwyczajowo. Wypowiedzenie umowy o pracę w opinii pozwanego zostało dokonane w sposób prawidłowy. Pozwany wskazał, że jeżeli powód nie zgadzał się z decyzją Rektora PO, powinien wystąpić do Sądu Rejonowego w Opolu- Sądu Pracy z roszczenie o wyrażenie takowej zgody, z czego nie skorzystał. Dlatego też nie powinien on podnosić argumentów podważających zasadność odmowy wyrażenia zgody przez rektora na dodatkowe zatrudnienie przez rektora. Również zarzut nierównego traktowania powoda w stosunku do innych pracowników uczelni jest chybiony. Nadto pozwany wskazał, że przed wypowiedzeniem umowy o pracę zawiadomił on o zamiarze jej rozwiązania Zakładową Organizację Związkową (...), ogólnopolski Związek Zawodowy (...) (...), Oddział Terenowy przy Politechnice (...) oraz Radę (...) Związku (...). Wszystkie te organizacje przyjęły zawiadomienia do wiadomości i nie wnosiły zastrzeżeń.

Pismem z dnia 15.01.2015 r. powód zmodyfikował roszczenie i wskazał, że żąda zapłaty od pozwanego na rzecz powoda kwoty 33 060 zł tytułem wynagrodzenia za skrócenie okresu wypowiedzenia oraz zapłaty od pozwanego na rzecz powoda kwoty 12 960 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę.

Pismem z dnia 07.04.2015 r. G. C. (1) po raz kolejny zmodyfikował roszczenie i wniósł o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 35 942,40 zł tytułem wynagrodzenia za pracę od 01.02.2015 r. do 30.09.2015 r. wraz z ustawowymi odsetkami liczonymi od dnia doręczenia pozwu do dnia zapłaty, o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 13 478,40 zł tytułem odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kwoty 3 744 zł tytułem ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy oraz o zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów procesu według norm przepisanych, w tym kosztów zastępstwa procesowego.

W dalszym toku postępowania strony pozostały przy dotychczasowych stanowiskach.

Sąd Rejonowy w Opolu IV Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych ustalił następujący stan faktyczny:

G. C. (1) był zatrudniony na Politechnice (...) począwszy od 01.03.2010 r. do 31.01.2015 r. W dniu 01.08.2013 r. strony zawarły umowę o pracę na czas nieokreślony. Powód został zatrudniony na stanowisku adiunkta w pełnym wymiarze czasu pracy w (...). Jednocześnie powód był zatrudniony w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N. na stanowisku wykładowcy w instytucie (...) od dnia 01.10.2010 r. Podstawowym miejscem pracy powoda w rozumieniu ustawy o szkolnictwie wyższym była Politechnika (...). Wynagrodzenie powoda liczone jak ekwiwalent za urlop wypoczynkowy wynosiło 4492,80 zł.

G. C. (1) pismem z dnia 16.04.2014 r. zwrócił się do Rektora Politechniki (...) prof. dr hab. iż. M. T. z prośbą o wyrażenie zgody na kontynuowanie zatrudnienia w ramach stosunku pracy tylko u jednego dodatkowego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub naukowo – dydaktyczną tj. Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N.. Powód uzasadniał swoje pismo tym, że wykonywanie przez niego pracy na obu uczelniach nigdy nie kolidowało ze sobą i nigdy nie przyniosło szkody Politechnice (...). Opisał również swoją działalność na rzecz Politechniki oraz swoje badania naukowe. Do pisma dołączył opinię kierownika (...) dr hab. G. J., która poparła wniosek powoda.

Pismem z dnia 11.06.2014 r. prof. dr hab. iż. M. T. odmówił powodowi zgody na kontynuowanie zatrudnienia w ramach stosunku pracy u dodatkowego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub dydaktyczno – naukową. Rektor Politechniki (...) powołał się na Uchwałę Senatu Politechniki (...) nr 204 z dnia 16.04.2014 r. w sprawie stanowiska Prezydium Konferencji Rektorów Akademickich Szkół Polskich dotyczącego dodatkowego zatrudnienia nauczyciela akademickiego oraz zasięgnął opinii Dziekana Wydziału.

W dniu 30.06.2014 r. powód zwrócił się z prośbą o ponowne rozpatrzenie jego wniosku o wyrażenie zgody na kontynuowanie zatrudnienia w ramach stosunku pracy w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N.. Wskazał, iż podtrzymuje argumentację z wniosku z dnia 16.04.2014 r. oraz podniósł, że konieczność drugiego zatrudnienia wynika z faktu, iż jest osobą niepełnosprawną w stopniu umiarkowanym, która okresowo musi wymieniać protezy pozwalające na prawidłowe funkcjonowanie. Na powyższym piśmie rektor uczynił adnotację, iż nie wyraża zgody na dodatkowe zatrudnienie powoda.

G. C. (1) mimo braku zgody Rektora Politechniki (...) nadal kontynuował zatrudnienie w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N.. W dniu 04.11.2014 r. Dyrektor Kadr pozwanego zwróciła się do Dziekana Wydziału (...) o wyjaśnienie sprawy, gdyż w systemie POLON ujawniono, iż dodatkowym zatrudnieniem pracownika Wydziału (...) i (...) dr G. C. (1) w ramach umowy o pracę jest Państwowa Wyższa Szkoła Zawodowa w N. tj. zatrudnienie bez zgody rektora. W dniu 13.11.2014 r. Dziekana Wydziału (...) poprosił powoda o wyjaśnienie sprawy na piśmie w terminie 14 dni. Powód w dniach 17 i 18 listopada odmówił odebrania za pomocą poczty wewnętrznej prośby o wyjaśnienie sprawy. Pracodawca zdecydowała się wysłać wezwanie do złożenia wyjaśnień za pomocą operatora pocztowego. Powód w piśmie z dnia 16.12.2014 r. wskazał, iż dalsze zatrudnienie na obu Uczelniach jest wynikiem jego sytuacji osobistej i prawnej.

W dniu 22.12.2014 r. Rektor Politechniki (...) prof. dr hab. iż. M. T. zwrócił się do Rady Związku (...), Zakładowej Organizacji Związkowej (...) oraz do Ogólnopolskiego Związku Zawodowego (...) Oddział Terenowy przy Politechnice (...) z zawiadomieniem o zamiarze rozwiązania z umowy o pracę dr G. C. (1). Żadna z powyższych organizacji nie wniosła zastrzeżeń.

Oświadczeniem o wypowiedzeniu stosunku pracy z dnia 22.12.2014 r. pracodawca wypowiedział powodowi stosunek pracy zawarty na podstawie umowy o pracę na czas nieokreślony w dniu 01.08.2013 r. z zachowaniem 1-miesięcznego okresu wypowiedzenia, który upłynie w dniu 31.01.2015 r. Jako przyczynę wskazano brak zgody rektora na dodatkowe zatrudnienie w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N.. Oświadczenie zawierało pouczenie o przysługującym powodowi odwołaniu do sądu pracy. Powód został w tym dniu wezwany do D. Kadr pozwanego, jednak nie stawił się. Pracodawca w dniu 22.12.2014 r. o godzinie 15:15 wysłał do powoda w/w oświadczenie za pomocą operatora pocztowego. Powód rozwiązanie umowy o pracę odebrał w dniu 24.12.2014 r.

Wyrokiem z dnia 3 lipca 2015 r. Sąd Rejonowy w Opolu Wydział IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych:

I.  oddalił powództwo,

II.  zasądził od powoda G. C. (1) na rzecz pozwanego Politechniki (...) kwotę 4050 zł (czterech tysięcy pięćdziesięciu złotych) tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

III.  nakazał ściągnąć na rzecz Skarbu Państwa Sądu Rejonowego w Opolu od powoda G. C. (1) kwotę 2658 zł (dwóch tysięcy sześciuset pięćdziesięciu ośmiu złotych) tytułem nieuiszczonej opłaty sądowej.

W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, iż powództwo G. C. (1) było bezzasadne i podlegało oddaleniu.

Sąd ustalając okoliczności faktyczne w tym zakresie opierał się na aktach osobowych powoda, przedstawionych przez strony dokumentach oraz przesłuchaniu świadka G. H..

W pierwszej kolejności należy wskazać, iż powód w niniejszym postępowaniu domagał się zarówno odszkodowania za niezgodne z prawem rozwiązanie umowy o pracę, jak i wynagrodzenia za okres od dnia 01.02.2015 r. do dnia 30.09.2015 r. tj. za okres wypowiedzenia, który winien mu przysługiwać oraz zapłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop wypoczynkowy.

Bezspornym w sprawie był okres zatrudnienia powoda na Politechnice (...), fakt, iż powoda z pozwaną łączyła umowa o pracę na czas nieokreślony oraz kwestia świadczenia przez powoda dodatkowego zatrudnienia bez zgody rektora pozwanej.

Oświadczeniem z dnia 22.12.2014 r. strona pozwana rozwiązała z powodem umowę o pracę za wypowiedzeniem w trybie art. 129 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.

W myśl art. 129 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nauczyciel akademicki zatrudniony w uczelni publicznej może podjąć lub kontynuować zatrudnienie w ramach stosunku pracy tylko u jednego dodatkowego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub naukowo-badawczą. Podjęcie lub kontynuowanie przez nauczyciela akademickiego dodatkowego zatrudnienia w ramach stosunku pracy u pracodawcy, o którym mowa w zdaniu pierwszym, wymaga zgody rektora. Podjęcie lub kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia bez zgody rektora stanowi podstawę rozwiązania stosunku pracy za wypowiedzeniem w uczelni publicznej stanowiącej podstawowe miejsce pracy. Ust. 2 powyższego przepisu stanowi, że rektor odmawia wyrażenia zgody, o której mowa w ust. 1, jeżeli świadczenie usług dydaktycznych lub naukowych u innego pracodawcy zmniejsza zdolność prawidłowego funkcjonowania uczelni lub wiąże się z wykorzystaniem jej urządzeń technicznych i zasobów uczelni.

Niewątpliwie G. C. (1), aby móc świadczyć pracę na rzecz Państwowej Wyższej Szkoły Zawodowej w N. był zobowiązany do uzyskania zgody rektora Politechniki (...). Powód zdawał sobie sprawę z powyższego faktu i dlatego w dniu 16.04.2014 r. wystosował stosowne pismo w tej kwestii. Rektor Politechniki (...) w piśmie z dnia 11.06.2014 r. odmówił powodowi zgody na dodatkowe zatrudnienie. Powód miał tego pełną świadomość, a pomimo tego złożył oświadczenie, iż będzie zaliczony do minimum kadrowego (...) w N.. Ponownie także zwrócił się do Rektora o wyrażenie powyższej zgody, której nie uzyskał. Powód nie kwestionował tejże decyzji rektora w trybie administracyjnym. Pracodawca nie miał świadomość, iż powód w dalszym ciągu pozostawał zatrudniony u dodatkowego pracodawcy prowadzącego działalność dydaktyczną lub naukowo-badawczą. Co prawda powód podnosił, iż informacja ta była jawna i ogólnodostępna w systemie POLON, jednak w ocenie Sądu nie sposób wymagać od pracodawcy, aby jego pracownik specjalnie sprawdzał wszystkich nauczycieli akademickich, aby ustalić, czy bez zgody rektora świadczą oni pracę w innych jednostkach. Dział Kadr Politechniki (...) taką wiedzę powziął w listopadzie 2014 r. Wówczas o powyższym został poinformowany Dziekan Wydziału (...) i (...) i poproszony o wyjaśnienie sytuacji, gdyż zdarzało się tak, że system wykazywał, iż pracownicy są zatrudnieni w dwóch jednostkach, a stosunek pracy był już rozwiązany. W dniu 13.11.2014 r. Dziekan Wydziału polecił przekazanie pisma powodowi w celu złożenia wyjaśnień. G. C. (1) w dniu 17 i 18 listopada 2014 r. odmówił przyjęcia pisma za pomocą poczty wewnętrznej, a wyjaśnienia złożył dopiero pismem z dnia 16.12.2014 r., w którym potwierdził fakt zatrudnienia w obu uczelniach. Pismo powoda wpłynęło jednak do pozwanej dopiero w dniu 23.12.2014 r. tj. po upływie terminu 14 dni, udzielonego powodowi przez dziekana wydziału.

Pracodawca stosownie do treści art. 129 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, który stanowi, że wypowiedzenie stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1, następuje z końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o niezaprzestaniu przez nauczyciela akademickiego kontynuowania dodatkowego zatrudnienia, a w odniesieniu odpowiednio do rektora uczelni wojskowej, służb państwowych, artystycznej, medycznej oraz morskiej - właściwy minister wskazany w art. 33 ust. 2, z tym, że rozwiązanie stosunku pracy następuje zgodnie z art. 128 ust. 1. wygaśnięcie mandatu, o którym mowa w ust. 7, następuje z dniem stwierdzenia niezaprzestania kontynuowania dodatkowego zatrudnienia – zdecydował się na rozwiązanie z powodem umowy o pracę za wypowiedzeniem zgodnym z przepisami prawa. Należy wskazać, iż Sąd przyjął, że dopiero w grudniu 2014 r. pracodawca zweryfikował informacje dotyczące dodatkowego zatrudnienia powoda, bowiem termin do złożenia wyjaśnień przez powoda upłynął w dniu 18.12.2014 r. Od tej daty pracodawca miał miesiąc, aby wręczyć powodowi oświadczenie o rozwiązaniu umowy o pracę w trybie art. 129 ust. 8 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym. W związku z powyższym doręczone powodowi oświadczenie z dnia 22.12.2014 r. należy uznać za złożone w terminie.

Powód kwestionował również okres wypowiedzenia zastosowany przez pracodawcę i domagał się zasądzenia wynagrodzenia za okres od 01.02.2015 r. do 30.09.2015 r., gdyż w jego opinii pracodawca mógł rozwiązać z nim umowę wyłącznie z końcem roku akademickiego.

Przepis art. 129 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest uregulowaniem szczególnym, które zezwala rektorowi uczelni na rozwiązanie umowy o pracę z nauczycielem akademickim, który nie dostosowała się do polecenia przełożonego. W związku z powyższym należało uznać, iż nie mogą znaleźć w tym wypadku zastosowania przepisy ogólne, które gwarantowałyby powodowi zatrudnienie do końca roku akademickiego, gdyż wówczas rektor zostałby pozbawiony uprawnienia do rozwiązania stosunku pracy z pracownikiem, który nie wypełnił polecenia służbowego, jakim było zaprzestanie zatrudnienia. W ocenie Sądu strona pozwana prawidłowo zastosowała w niniejszej sprawie okres wypowiedzenia wskazując, iż stosunek pracy powoda uległa zakończeniu w dniu 30.01.2015 r. tj. z końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o niezaprzestaniu przez nauczyciela akademickiego kontynuowania dodatkowego zatrudnienia.

Kolejną kwestią sporną w niniejszym postępowaniu było doręczenie powodowi oświadczenia pozwanego w przedmiocie rozwiązania umowy o pracę. Powód podnosił, iż korzystał wówczas z przerwy świątecznej wskazanej w Zarządzeniu nr (...) Rektora Politechniki (...) z dnia 19.05.2014 r. w sprawie organizacji roku akademickiego 2014/2015. Słusznie jednak pracodawca podniósł, iż brak zajęć dydaktycznych nie oznacza prawa powoda do nieobecności w pracy. Dla Politechniki (...) dzień 22.12.2014 r. był normalnym dniem świadczenia pracy, a brak stawiennictwa powoda w D. Kard pozwanego w związku z wezwaniem telefonicznym nie może świadczyć, iż była to nieobecność usprawiedliwiona. Nauczyciele akademicy, bowiem w dniach przerwy świątecznej zwyczajowo nie stawiali się w pracy, co nie oznacza, iż nie mieli obowiązku stawić się na wezwanie pracodawcy. W związku z powyższym należy uznać, iż doręczenie powodowi oświadczenia przez pracodawcę za pomocą operatora pocztowego zostało dokonane skutecznie i zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.

Powód wskazał również, iż wypowiedzenie było wadliwe z uwagi na naruszenie art. 79 ust. 4 Statutu Politechniki (...), który stanowi, że stosunek pracy z nauczycielem akademickim nawiązuje i rozwiązuje rektor na wniosek dziekana wydziału lub kierownika innej jednostki organizacyjnej Uczelni, w której kandydat ma pełnić obowiązki, zaopiniowany przez odpowiednią radę wydziału lub radę jednostki organizacyjnej Uczelni albo z własnej inicjatywy, po zasięgnięciu opinii dziekana wydziału lub kierownika innej jednostki organizacyjnej, w której kandydat ma pełnić obowiązki oraz odpowiedniej rady wydziału lub rady innej jednostki organizacyjnej Uczelni. G. C. (1) podniósł, iż w niniejszym przypadku rozwiązanie z nim umowy o pracę nie zostało poprzedzone dokonaniem odpowiednich konsultacji.

Po raz kolejny należy wskazać, iż przepis art. 129 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym jest uregulowaniem szczególnym, które pozwala rektorowi na zastosowanie specjalnego trybu wypowiedzenia umowy o pracę nauczycielowi akademickiemu, który bez zgody rektora wykonuje dodatkowe zatrudnienie. W uregulowaniu tym nie został przez ustawodawcę wskazany obowiązek rektora do zasięgnięcia opinii dziekana wydziału, czy też kierownika innej jednostki organizacyjnej, ani rady wydziału, a zdaniem Sądu nie ma podstaw do stosowania ogólnych przepisów dotyczących wypowiedzenia umowy o pracę. Ponadto należy wskazać, iż status nie określa czy opinia ta winna być sporządzona w formie pisemnej, czy może być to tylko opinia ustna. Ustawodawca wyznaczając rektorowi miesięczny termin na rozwiązanie umowy o pracę zgodnie z art. 129 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym nie może wymagać konieczności dysponowania przez rektora opinią rady wydziału, gdyż w niniejszej sprawie w takim terminie nie byłoby możliwości zwołania rady wydziału z uwagi na okres świąteczny. Ponadto nie bez znaczenia pozostaje fakt, iż z pisma rektora z dnia 16.04.2014 r. wynikało, iż decyzja o niewyrażeniu zgody na dodatkowe zatrudnienie powoda była konsultowana z dziekanem, dlatego też należało wziąć to pod uwagę.

Sąd nie podziela również stanowiska Sądu Najwyższego wskazanego w wyroku z dnia 20.03.2009 r., który stwierdził, że przepis art. 129 ustawy z 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi merytoryczną podstawę wypowiedzenia umowy o pracę. Nie ingeruje natomiast w procedurę wypowiadania stosunku pracy. Oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy składane przez uczelnię musi spełniać wszystkie wymagania w tym dotyczące trybu dokonania tej czynności prawnej wynikającego z Kodeksu pracy i statutu uczelni. W ocenie Sądu nie sposób przyjąć, że rektor w przypadku powzięcia informacji o tym, że pracownik dydaktyczny wbrew jego woli pozostaje w zatrudnieniu w innej jednostce, pozostaje bez możliwości szybkiej reakcji, która jest wymagana w związku z autorytetem funkcji, jaką pełni. W przypadku przyznania racji stanowisku Sądu Najwyższego doszłoby do kuriozalnej sytuacji, w której decyzje rektora uczelni byłyby nieskuteczne wobec jego pracowników, bowiem nie miałby on możliwości respektowania swoich poleceń. Taki pracownik, bowiem nie mógłby zostać zwolniony, aż do zakończenia roku akademickiego, co negatywnie wpłynęłoby na atmosferę w zakładzie pracy, a także byłoby niezgodne z zasadami współżycia społecznego. Gdyż w takiej sytuacji, jak powód, znajdowało się wielu pracowników naukowych i oni zgodnie z decyzjami rektora musieli rozwiązać inny stosunek pracy i podporządkowali się tej decyzji. Dlatego też w opinii Sądu art. 129 ustawy prawo o szkolnictwie wyższym daje możliwość rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem naukowym w przewidzianym terminie tj. z końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o niezaprzestaniu przez nauczyciela akademickiego kontynuowania dodatkowego zatrudnienia.

W ocenie Sądu w przypadku zastosowania przez pracodawcę trybu rozwiązania umowy o pracę wynikającego z powyższego artykułu zastosowanie znajdą jedynie przepisy Kodeksu pracy tj. art. 30 k.p.

W oświadczeniu pracodawcy o wypowiedzeniu umowy o pracę zawartej na czas nieokreślony powinna być wskazana przyczyna uzasadniająca wypowiedzenie lub rozwiązanie umowy (art. 30 § 4 k.p.). Zgodnie z powszechnie przyjętym poglądem orzecznictwa sądów pracy przyczyna wypowiedzenia musi być konkretna i rzeczywista. Nie musi jednak mieć szczególnej wagi czy nadzwyczajnej doniosłości skoro wypowiedzenie jest zwykłym sposobem rozwiązania bezterminowego stosunku pracy (wyrok SN z 4.12.97; I PKN 419/97; OSNAPiUS 1998/20/598). Nie oznacza to jednakże przyzwolenia na arbitralne, dowolne i nieuzasadnione lub sprzeczne z zasadami współżycia społecznego wypowiedzenie umowy o pracę. (wyrok SN z dnia 2001.12.06, I PKN 715/00, Pr.Pracy 2002/10/34). Według ustalonego orzecznictwa Sądu Najwyższego pracodawca jest obowiązany udowodnić zasadność wypowiedzenia, przy czym może to czynić tylko w oparciu o tę przyczynę, którą wskazał w wypowiedzeniu (wyrok SN z dnia 19 lutego 1999 r., I PKN 571/98, OSNAPiUS 2000, z. 7, poz. 266).

Analizując treść wypowiedzenia złożonego przez pracodawcę z dnia 22.12.2014 r. należało ocenić, czy zostały spełnione wymogi formalne wypowiedzenia. Oświadczenie pozwanego w przedmiocie rozwiązania stosunku pracy powód otrzymał w dniu 24.12.2014 roku. Wymogi formalne przewidziane przez ustawodawcę dla tego typu oświadczeń woli zostały przez pracodawcę spełnione. Pracodawca wskazał, bowiem w treści swojego oświadczenia przyczynę oraz podstawę prawną rozwiązania stosunku pracy, dokonał wypowiedzenia w formie pisemnej, a także poinformował pracownika o przysługującym mu prawie odwołania do Sądu. Strona pozwana dokonała również konsultacji ze związkami zawodowymi, które nie wniosły zastrzeżeń do rozwiązania z powodem umowy o pracę. Przyczyna wypowiedzenia umowy o pracę była rzeczywista i konkretna oraz nie była przez strony kwestionowana.

Bez znaczenie dla niniejszego postępowania pozostawała argumentacja odmowy wyrażenia zgody przez rektora pozwanej na pracę powoda dla innej uczelni. Gdyż nie dotyczyło to niniejszego postępowania.

W związku z tym, iż w ocenie Sądu zastosowano prawidłowy okres wypowiedzenia oddaleniu podlegało również roszczenie powoda dotyczące zapłaty ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy, gdyż nie był on powodowi należy.

W związku z powyższym należało orzec, iż wypowiedzenie złożone G. C. (2) przez pracodawcę w dniu 22.12.2014 r. zostało dokonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa, dlatego też powództwo zostało oddalone w całości.

Orzeczenie o kosztach zawarte w pkt. II wyroku uzasadnia art. 98 k.p.c. Zgodnie z brzmieniem art. 96 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 lipca 2005r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych nie mają, co do zasady obowiązku uiszczenia kosztów sądowych pracownicy wnoszący powództwo do sądu pracy. W myśl przepisu art. 35 powyższej ustawy w sprawach z zakresu prawa pracy pobiera się opłatę podstawową w kwocie 30 złotych wyłącznie od apelacji, zażalenia, skargi kasacyjnej i skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Jednakże w sprawach, w których wartość przedmiotu sporu przewyższa kwotę 50.000 złotych, pobiera się od wszystkich podlegających opłacie pism procesowych opłatę stosunkową. Stosowanie natomiast do art. 130 ³ k.p.c. § 2 k.p.c. jeżeli obowiązek uiszczenia lub uzupełnienia opłaty powstał na skutek rozszerzenia lub innej zmiany żądania, z innych przyczyn niż wymienione w § 1, albo po wysłaniu odpisu pisma innym stronom, a w braku takich stron - po wysłaniu zawiadomienia o terminie posiedzenia, przewodniczący wzywa zobowiązanego do uiszczenia należnej opłaty w terminie tygodnia, a jeżeli mieszka on lub ma siedzibę za granicą i nie ma w kraju przedstawiciela - w terminie nie krótszym od miesiąca. W razie bezskutecznego upływu terminu, sąd prowadzi sprawę bez wstrzymywania biegu postępowania, a o obowiązku uiszczenia opłaty orzeka w orzeczeniu kończącym sprawę w instancji, stosując odpowiednio zasady obowiązujące przy zwrocie kosztów procesu. Mając na uwadze wynik sprawy Sąd nakazał uiścić powodowi na rzecz Skarbu Państwa-Sądu Rejonowego w Opolu kwotę 2658 zł tytułem nieuiszczonej opłaty od pozwu.

Apelację od wyroku wniósł powód, na podstawie art. 367 § 1 i § 2 kpc zaskarżając wyrok Sądu I instancji w całości.

Z uwagi na liczne dostrzeżone przypadki naruszenia zarówno prawa procesowego jak i materialnego w skarżonym wyroku strona powodowa za zasadne uznaje dokonanie syntetycznego wyciągu z poniżej przedstawionych zarzutów. Mianowicie Sąd I instancji, pomimo, iż już jedynie sama nawet pobieżna analiza załączonych dokumentów, których treść i prawdziwość są w sprawie bezsporne, pozwala na stwierdzenie, iż przy składaniu oświadczenia o wypowiedzeniu umowy pozwana dopuściła się wielu rażących błędów, całkowicie dyskwalifikujących prawnie ww. oświadczenie, bezzasadnie dokonał oddalenia w całości żądania powoda, uznając, iż wypowiedzenie dokonane zostało zgodnie z przepisami. Przedmiotowa wadliwość oświadczenia dotyczyła przede wszystkim:



niedochowania terminu na złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu umowy z powołaniem się na przyczynę kontynuowania dodatkowego zatrudnienia, w sytuacji gdy termin ten wynosi miesiąc od końca miesiąca w którym pracodawca powziął tą wiadomość, a wiedzę tą pracodawca jak wynika z dowodów zebranych w tej sprawie powziął już w czerwcu 2014 r. (świadek pozwanego słuchany w sprawie stwierdził, że na pewno nie później niż w październiku), a pozwany złożył oświadczenie o wypowiedzeniu dopiero z dniem 24 grudnia 2014 r.,



skrócenia terminu wypowiedzenia i zastosowania miesięcznego, w sytuacji gdy już przepisy Kodeksu pracy dla powoda przewidują termin trzymiesięczny (zatrudnienie od 1 marca 2010 r. a na mocy przepisów ustawy o szkolnictwie wyższym termin ten ulega przedłużeniu do końca semestru,



dokonania wypowiedzenia pomimo braku zwrócenia się o obligatoryjną zgodę Rady Wydziału, który to warunek nie tylko wynika wprost z przepisów prawa, ale nadto potwierdzony jest orzecznictwem Sądu Najwyższego, którego to stanowiska Sąd I instancji jak stwierdził, „nie podziela”,



złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu podczas usprawiedliwionej nieobecności powoda.

Nadto zarzuty dotyczą braku w żadnym aspekcie zbadania zasadności podanej przez pracodawcę przyczyny wypowiedzenia i ograniczenie się do oceny błędów formalnych.

Na podstawie art. 368 § 1 pkt 2 i 3 k.p.c. zaskarżonemu wyrokowi Sądu I instancji strona powodowa zarzuciła:

A.  naruszenie przepisu prawa procesowego tj.:

1.  naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 233 § 1 k.p.c. poprzez:

1.1  sprzeczne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego a także z treścią zebranego materiału dowodowego wyprowadzenie wniosków, sprowadzające się do uznania, że pomimo tego, że Sąd I instancji sam wskazał, iż po zwróceniu się przez powoda o wyrażenia zgody (pismo z 16 kwietnia 2014 r.) podjęta została decyzja o braku udzielenia zgody na kontynuację zatrudnienia w (...) w N., po czym powód ponownie poinformował na piśmie z dnia 30 czerwca 2014 r. o dalszym kontynuowaniu zatrudnienia w (...) w N. prosząc o zmianę decyzji oraz dodatkowo informując pozwanego w dodatkowym piśmie (z tej samej daty) o zaliczeniu go do minimum kadrowego w (...) to Sąd uznał, iż pozwany „nie miał świadomość (przyp. aut. powinno być świadomości), iż powód w dalszym ciągu pozostawał w zatrudnieniu". Innymi słowy zaniechanie następującego wnioskowania: skoro pozwany w dniu 16 kwietnia 2014 r. wie o dodatkowym zatrudnieniu, następnie nie wyraża zgody na kontynuacją zatrudnienia, po czym znowu jest dwukrotnie informowany, że pracuje także w (...) w N. to wiedzę o dalszym kontynuowaniu zatrudnienia w (...) w N. pozwany powziął już co najmniej w czerwcu 2014 r. a zatem uchybił zawitemu z art. 129 ust. 8 ustawy -Prawo o szkolnictwie wyższym do złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu z tego powodu (koniec miesiąca następującego po miesiącu powzięcia wiedzy,

1.2  dokonanie oceny materiału dowodowego z pominięciem jego istotnej części, tj. treści zeznań świadka G. H. i nieprawidłowym przyjęciu, że pozwany powziął wiadomość o dalszym zatrudnieniu powoda na (...) w N. w listopadzie 2014 r. (strona 12 uzasadnienia), podczas gdy wiedzę tę powziął dużo wcześniej (czerwiec 2014 r.) - a zgodnie z zeznaniami świadka - nie później niż w październiku, co zeznała w sprawie G. H. („okazało się nie tylko w listopadzie. Okazało się już wcześniej, że dalej w październiku Pan doktor C. kontynuuje zatrudnienie..."),

1.3  przeprowadzeniu dowolnej oceny dowodów lub braku oceny dowodów, co za tym idzie, dokonanie błędnych ustaleń faktycznych, wbrew zasadom doświadczenia życiowego, logiki, z przekroczeniem zasady swobodnej mocy dowodów, bez wzięcia pod uwagę całokształtu dowodowego, w szczególności wyrażające się w:

1.3.1  nieprawidłowym przyjęciu, że pozwany nie był świadomy faktu pozostawania powoda w stosunku pracy na drugiej uczelni i nie był w stanie z przyczyn organizacyjnych uczynić zadość wymogom ustawowym w zakresie weryfikacji kontynuowania zatrudnienia powoda na drugiej uczelni (strona 11 uzasadnienia), podczas, gdy powód sam pismem z dnia 30 czerwca 2014 r. poinformował, że składa oświadczenie o zaliczeniu do minimum kadrowego i oświadczenia nie odwołał, w dniu 6 sierpnia 2014 r. powód podpisał pismo informujące o obowiązującym czasie pracy (str.19 akt osobowych), a ponadto pozwany posiada dostęp do jawnego centralnego wykazu nauczycieli akademickich tzw. system POLON prowadzonego przez ministra szkolnictwa wyższego, przy czym G. H. zeznała, że przypadek kontynuowania zatrudnienia na dwóch uczelniach dotyczył jeszcze tylko jednego pracownika, zatem przy posiadaniu odrębnego D. Kadr i odrębnych dziekanatów na każdym Wydziale wyjaśnienie sprawy nie wymagało specjalnego nakładu pracy i nie przekraczało możliwości pracodawcy,

1.3.2  pominięciu faktu złożenia przez powoda w dniu 30.06.2014 r. oświadczenia o zaliczeniu do minimum kadrowego u pozwanego i w (...) w N., pomimo, że bezwzględnie obowiązek złożenia takiego pisma wynika z art. 112a ustawy -Prawo o szkolnictwie wyższym, a świadek G. H. zeznała „natomiast takie oświadczenia na pewno były składane przez pracowników bo taki mają obowiązek", jak również zeznała, że dokumentacja dotycząca zatrudnienia jest jeszcze w innych segregatorach, a fakt ten miał bezpośredni wpływ na ustalenie kiedy pozwany „powziął wiadomość” o kontynuowaniu zatrudnienia przez powoda w (...) w N.,

1.3.3  pominięciu faktu, że powód nie był w żadnym piśmie od pracodawcy informowany o prawie do odwołania od decyzji Rektora w przypadku braku zgody Rektora na zatrudnienie w dodatkowym miejscu zatrudnienia, o konsekwencjach kontynuowania drugiego stosunku pracy, jak również nie był kiedykolwiek wzywany do zaprzestania dodatkowego zatrudnienia w (...) w N., a mimo to Sąd przyjął, że nie skorzystał z „trybu administracyjnego” do odwołania od decyzji Rektora,

1.3.4  nieprawidłowym przyjęciu, że powodowi doręczono odpowiedź Rektora na pismo powoda z dnia 30 czerwca 2014 r., w którym Rektor odmówił zgody na dalsze zatrudnienie, podczas gdy powód nie otrzymał takiego pisma, a pozwany powołując się na nie, nie przedstawił dowodu doręczenia takiego pisma powodowi, przy czym świadek G. H. twierdziła, że takie pisma były doręczone za potwierdzeniem odbioru, zatem, gdyby pismo zostało doręczone powodowi musiałby istnieć dowód odbioru tego pisma, co ma wpływ na błędne ustalenie przyczyn kontynuowania przez powoda stosunku w pracy w (...) w N.,

1.3.5  pominięciu informacji o warunkach zatrudnienia z dnia 1 sierpnia 2013 r. (znajdującej się w aktach osobowych powoda), w której wskazano, że „rozwiązanie umowy o pracę następuje na zasadach określonych w art. 30 i 36 Kodeksu pracy, z tym, że rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru, zgodnie z art. 128 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym", podczas gdy pozwany nie wypowiedział warunków zatrudnienia powodowi w tym zakresie,

1.3.6  bezpodstawnym przyjęciu, że powód miał świadomość odmowy zgody Rektora na kontynuację zatrudnienia w (...) w N. (strona 11 uzasadnienia), podczas gdy:



powód oczekiwał na odpowiedź Rektora na pismo z dnia 30 czerwca 2014 r., której nie otrzymał,



dnia 6 sierpnia 2014 r. przedstawiono powodowi do podpisania na Politechnice (...) informację o obowiązującym czasie pracy (w aktach osobowych powoda), co wytworzyło w nim przekonanie, że pozwany akceptuje fakt dalszego zatrudnienia w (...) w N.,



wiedzy o braku zgody na dalsze zatrudnienie powoda nie miała nawet bezpośrednia przełożona prof. dr hab. G. J., co wynika wprost z pisma z dnia 22 listopada 2014 r. (dołączone do pisma powoda z dnia 5 kwietnia 2015 r. i znajdującego się w aktach osobowych powoda),

1.3.7. nieprawidłowym przyjęciu, że powód w dniach 17 i 18 listopada odmówił odebrania za pomocą poczty wewnętrznej prośby o wyjaśnienie sprawy (strona 12 uzasadnienia) podczas gdy z pkt 10 świadectwa pracy z dnia 31 stycznia 2015 r. wynika wprost, że w dniach od 17.11.2014 r. do 28.11.2014 r. powód przebywał na zwolnieniu lekarskim, zatem nie miał prawa wykonywania obowiązków pracowniczych, w tym odbierania korespondencji,

1.3.8. pominięciu faktu, że znajdujące się w aktach osobowych powoda pismo z dnia 16 grudnia 2014 r. o przyczynach zatrudnienia na dwóch uczelniach nosi adnotację Kierownika D. Kadr, że pismo wpłynęło do Rektoratu w dniu 23 grudnia 2014 r., a zatem dzień po złożeniu przez pozwaną oświadczenia woli o wypowiedzeniu stosunku pracy, co oznacza, że wyjaśnienia powoda nie miały zatem żadnego wpływu na decyzję pozwanego o zwolnieniu,

1.3.9. uznaniu, że powód uchybił 14 dniowemu terminowi na udzielenie odpowiedzi na pismo Dziekana Wydziału (...) z dnia 13 listopada 2014 r., podczas gdy powód ten termin zachował, bowiem otrzymał je po zwolnieniu lekarskim w dniu 3 grudnia 2014 r., a odpowiedź nadał na placówce pocztowej operatora publicznego w dniu 16 grudnia 2014 r., zatem zachował termin 14 dniowy, a jedynie Dziekanat Wydziału (...) przekazał pismo do Rektoratu dopiero 23 grudnia 2015 r. (akta osobowe powoda),

1.3.10. pominięciu faktu, że pozwany dysponował możliwościami czasowymi i organizacyjnymi na wyjaśnienie kwestii podwójnego zatrudnienia powoda, bowiem powód wykonywał swoje obowiązki pracownicze w roku akademickim 2014/2015 r. od 1.10.2014 r. do 17.11.2014 r. tj. 47 dni oraz od 29.11.2014 r. do 19.12.2014 r. tj. 21 dni, uczestnicząc również w szkoleniu organizowanym w dniu 5 listopada 2014 r. przez pracodawcę (na którym obecni byli prorektorzy: prof. K. M. i prof. Macek-K. oraz Dziekan Wydziału (...)dr hab. J. F.), zatem mógł być w każdej chwili poproszony o złożenie stosownych wyjaśnień czy rozmowę z pracodawcą, co jednak nie miało miejsca we wskazanym okresie i stanowi dowód, że pozwany specjalnie opieszale próbował „wyjaśnić" sprawę podwójnego zatrudnienia powoda, o którym wiedzę już po prostu posiadał, (zeznająca świadek G. H. stwierdziła, że innych pracowników uwidocznionych w centralnym wykazie nauczycieli akademickich wzywano w październiku 2014 r., natomiast w przypadku powoda D. Kadr nie wezwał go, tylko poinformował pismem z dnia 4 listopada 2014 r. Dziekana Wydziału (...)a ten dopiero pismem z dnia 13 listopada 2014 r. skierował prośbę o udzielenie wyjaśnień do powoda).

1.3.11. nieprawidłowym przyjęciu, że dnia 22 grudnia 2014 r. co do powoda nie zachodziła usprawiedliwiona nieobecność w pracy, podczas gdy z zarządzenia Rektora Politechniki (...) nr (...) z dnia 19 maja 2014 wynika, że był to okres przerwy świątecznej, a świadek G. H. przyznała, że „przerwa świąteczna jest to przerwa kiedy uczelnia jest nieczynna",

1.3.13. pominięciu faktu, że w oświadczeniu woli o wypowiedzeniu umowy o pracę pozwany wskazał, że powód był zatrudniony od 1 sierpnia 2013 r., podczas gdy powód był zatrudniony od 1 marca 2010 r. co wyjaśnia przyczynę wadliwego obliczenia terminu wypowiedzenia (tj. zamiast terminu miesięcznego , przy samym zastosowaniu kodeksu pracy a winien być trzymiesięczny),

1.4. nierozpatrzenie wniosków dowodowych powoda zawartych w pozwie z dnia 28 grudnia 2014 r. w punkcie 5 oraz 7, a także w punkcie 3 pisma z dnia 2 kwietnia 2015 r. w tym dotyczących niekompletności akt osobowych, a w efekcie pominięcie dowodu bez wydania procesowej decyzji w tym zakresie, przez co Sąd nie rozważył wszechstronnie zaoferowanego materiału dowodowego, w wyniku czego bezzasadnie oddalił powództwo,

2. naruszenie przepisu postępowania, które miało wpływ na treść orzeczenia, a mianowicie art. 328 § 2 k.p.c. polegające na sporządzeniu uzasadnienia z poważnymi brakami oraz w sposób uniemożliwiający analizę wywodu, który doprowadził Sąd do wydania orzeczenia tej treści, bowiem:

2.1. Sąd I instancji wywiódł na stronie 11 uzasadnienia, że powód nie kwestionował decyzji Rektora Politechniki (...) odmawiającej zgody na dalsze zatrudnienie ,,w trybie administracyjnym", jednakże Sąd nie wskazał, z której normy prawnej taki tryb miałby wynikać, dlaczego do nauczyciela akademickiego zatrudnionego na umowę o pracę w ogóle miałby zastosowanie taki tryb, jak również kto miałby być organem nadrzędnym nad Rektorem właściwym do rozpatrzenia odwołania, w jakich terminach i w jaki sposób odwołanie należało wnieść, skoro ustawa -Prawo o szkolnictwie wyższym ani Kodeks pracy nie przewidują takiego trybu,

2.2. Sąd I instancji nie wyjaśnił w uzasadnieniu dlaczego ograniczył się jedynie do zbadania czy w oświadczeniu o wypowiedzeniu umowy o pracę zawarto przyczynę wypowiedzenia (strona 15 i 16 uzasadnienia), a nie poddał ocenie czy Rektor zasadnie nie wyraził zgody na kontynuację zatrudnienia przez powoda w (...) w N., a tym samym zasadnie wypowiedział umowy o pracę,

2.3. Sąd I instancji całkowicie pominął w uzasadnieniu na jakiej podstawie prawnej przyznał pełnomocnikowi pozwanego kwotę 4050 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego,

B. naruszenie przepisów prawa materialnego:

3. tj. art. 129 ust. 8 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez niewłaściwe zastosowanie i całkowite pominięcie normy tego przepisu, która odwołuje się do art. 128 ust. 1 stanowiącego, że „rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 26 czerwca 1974 r. -Kodeks pracy, z tym że rozwiązanie stosunku pracy, za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru", i uznanie, iż „nie mogą znaleźć w tym wypadku zastosowania przepisy ogólne, które gwarantowałyby powodowi zatrudnienie do końca roku akademickiego", tym samym Sąd 1 instancji całkowicie bezpodstawnie sam stwierdził, iż zastosuje przepis z art. 129 ust. 8 ale nie cały, a z pominięciem odesłania do art. 128 ust. 1.,

4. tj. art. 129 ust. 8 ustawy- Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez błędną wykładnię polegającą na braku rozróżnienia między terminem na złożenie oświadczenia woli o wypowiedzeniu stosunku pracy a terminem rozwiązania stosunku pracy a przez to wadliwe przyjęcie, że pojęcia te mają tożsame znaczenie prawne, innymi słowy Sąd I instancji błędnie zinterpretował normę, która stanowi, że wypowiedzenie stosunku pracy, następuje z końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o niezaprzestaniu przez nauczyciela akademickiego kontynuowania dodatkowego zatrudnienia, z tym że rozwiązanie stosunku pracy następuje zgodnie z art. 128 ust. 1. - z końcem semestru, Sąd I instancji błędnie zaniechał wnioskowania, iż ustawodawca w jednej normie prawnej przewidział odrębny termin dla złożenia oświadczenia o wypowiedzeniu stosunku pracy i odrębny dla rozwiązania stosunku pracy.

5. tj. art. art. 36 par. 1 pkt 3 Kodeksu pracy w z w. z art. 128 ust. 1 oraz w z w. z art. 129 ust. 8 zdanie pierwsze ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym oraz art. 79 ust. 7 Statutu Politechniki (...) w zw. z art. 118 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego niezastosowanie w zakresie liczenia okresu wypowiedzenia i terminu rozwiązania stosunku pracy a przez to bezzasadne uznanie, iż prawidłowym było przez pozwanego zastosowanie 1 miesięcznego okresu wyowiedzenia, gdy już samo zastosowanie kodeksu pracy każe zastosować trzymiesięczny okres - ad casum - 3 miesięczny do końca marca 2015 r. dla powoda zatrudnionego 25 lutego 2010 r. przy czym okres ten ulega przedłużeniu do końca semestru, który to termin należy rozumieć zgodnie z brzmieniem art. 79 ust. 7 Statutu Politechniki (...): „W przypadku rozwiązania stosunku pracy nauczyciela akademickiego następującego z końcem semestru, przez koniec semestru rozumie się odpowiednio 28 lutego albo 30 września, zatem rozwiązanie stosunku pracy winno nastąpić 30 września 2015 r.,

6. tj. art. 129 ust. 8 ustawy w zw. z art. 128 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie wbrew literalnemu brzmieniu, że termin na złożenie wypowiedzenia biegnie nie od dnia powzięcia wiadomości o niezaprzestaniu dodatkowego zatrudnienia, lecz upływu terminu na złożenie wyjaśnień przez pracownika w tej materii (strona 12 uzasadnienia),

7. tj. art. 79 ust. 4 Statutu Politechniki (...) w zw. z art. 118 ust. 2 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, poprzez jego niezastosowanie i uznanie, że niezasięgnięcie opinii Rady Wydziału (...) przed rozwiązaniem stosunku pracy z powodem wynikało ze specjalnego trybu wypowiedzenia umowy o pracę, usprawiedliwione było organizacją pracy w zakładzie pracy, jak również mogło zostać zastąpione opinią Dziekana uzyskaną do decyzji Rektora z dnia 11 czerwca 2014 r. (strona 14 uzasadnienia), podczas gdy przepisy statutu Politechniki (...) nakazują wprost zasięgnięcie opinii Rady Wydziału w każdym przypadku,

8. tj. art. 41 Kodeksu pracy w zw. z art. 128 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym poprzez pominięcie tej normy prawnej, a w konsekwencji nieuznanie, że złożenie oświadczenia o wypowiedzeniu nastąpiło w trakcie usprawiedliwionej nieobecności pracownika w pracy,

9. tj. art. 45 par. 1 Kodeksu pracy przez jego niezastosowanie i ograniczenie się przez Sąd 1 instancji do zbadania tylko formalnego aspektu zawarcia w wypowiedzeniu umowy o pracę przyczyny wypowiedzenia (strona 15 i 16 uzasadnienia),

10. tj. par. 11 ust.l pkt 2 w zw. z par. 6 pkt 6 Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu z dnia 28 września 2002 r. (t.j. z 2013 r. poz. 490) a przez to nieprawidłowe wyliczenie wysokości należnej pełnomocnikowi pozwanego kwoty tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego

Mając powyższe na uwadze strona powodowa wniosła o:

I.  zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uwzględnienie powództwa w całości,

II.  zasądzenie od pozwanego na rzecz powoda kosztów postępowania według norm przepisanych,

ewentualnie, z ostrożności procesowej w razie nie uwzględnienia przez Sąd II instancji wniosku z pkt I apelacji, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy sądowi i instancji do ponownego rozpoznania, z jednoczesnym pozostawieniem temu sądowi rozstrzygnięcia co do kosztów postępowania apelacyjnego.

Ponadto powód wniósł o dopuszczenie na podstawie art. 368 § 1 pkt 4 k.p.c. w zw. z art. 381 k.p.c. dowodu z dokumentów w postaci:

1)  wyciągu ze statutu Politechniki (...),

2)  wydruku ze strony Wydziału (...) z terminami posiedzeń Rady Wydziału

na okoliczność braku przeszkód organizacyjnych do zasięgnięcia opinii Rady Wydziału. Konieczność przywołania dowodu na tym etapie postępowania wynika z faktu, że dopiero w uzasadnieniu wyroku Sądu Rejonowego w Opolu pojawił się argument o trudnościach w zwołaniu posiedzenia takiej Rady Wydziału tak, aby mógł być zachowany ustawowy termin na wypowiedzenie stosunku pracy. Argument ten nie był eksponowany przez pozwanego, toteż nie było potrzeby powoływania dowodu na etapie wcześniejszym. Przeprowadzenie dowodu z dokumentu nie przyczyni się do przewlekłości postępowania.

Nadto wobec faktu nierozpoznania przez Sąd I instancji wniosków dowodowych zgłoszonych w pozwie z dnia 28 grudnia 2014 r. w punkcie 5 oraz 7, a także w punkcie 3 pisma z dnia 2 kwietnia 2015 r. w tym dotyczących niekompletności akt osobowych, w ocenie powoda występuje potrzeba powołania w apelacji tych dodatkowych dowodów opisanych w punktach powołanych wyżej pism procesowych, na okoliczności tam opisane (por. teza Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2012 r. (sygn. akt II CSK 608/11).

W odpowiedzi na apelację strona pozwana wniosła o oddalenie apelacji powoda jako bezzasadnej oraz zasadzenie od powoda na rzecz pozwanego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.

Sąd Okręgowy zważył co następuje:

Apelacja powoda jest uzasadniona, Sąd II instancji aprobuje w pełni zawarte w niej zarzuty odnoszące się do zasadniczych motywów rozstrzygnięcia Sądu I instancji, również wykładnię przepisów prawa, mających zastosowanie w sprawie, dokonaną w apelacji Sąd II instancji przyjmuje za własną w znaczącej części. Jedynie syntetycznie należy zatem wskazać, że art. 129 ust. 8 ustawy z 27.07.2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym stanowi, że wypowiedzenie stosunku pracy, o którym mowa w ust. 1 (tj. dokonane przez uczelnie publiczną stanowiąca podstawowe miejsce pracy w związku z podjęciem lub kontynuowaniem przez nauczyciela akademickiego dodatkowego zatrudnienia bez zgody rektora) następuje z końcem miesiąca następującego po miesiącu, w którym rektor powziął wiadomość o niezaprzestaniu przez nauczyciela akademickiego kontynuowania dodatkowego zatrudnienia (…), z tym, że rozwiązanie stosunku pracy następuje zgodnie z art. 128 ust. 1. Przepis art. 128 ust. 1 stanowi natomiast, że rozwiązanie lub wygaśnięcie umowy o pracę z nauczycielem akademickim następuje na zasadach określonych w ustawie z dnia 26.06.1974 r. – Kodeks pracy, z tym, że rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru. Wykładnia ww. przepisów nie powinna budzić zasadniczej wątpliwości, zwłaszcza, iż została ona obszernie zaprezentowana m.in. w lekceważonym przez Sąd I instancji wyroku Sądu Najwyższego z 20.03.2009 r., II PK 219/08 publ. OSNP 2010/21-22/261 w którym orzeczono m.in., iż przepis art. 129 Prawa o szkolnictwie wyższym stanowi merytoryczną podstawę wypowiedzenia umowy o pracę, nie ingeruje natomiast w podstawę wypowiadania stosunku pracy. Oświadczenie woli o wypowiedzeniu umowy składane przez uczelnie musi spełniać wszystkie wymagania w tym dotyczące trybu dokonania tej czynności prawnej wynikającego z kodeksu pracy i statutu uczelni. Ad casum oznacza to, że G. C. (1) przysługiwał zgodnie z regulacją art. 36 § 1 pkt 3 kp trzymiesięczny okres wypowiedzenia, bowiem był on zatrudniony u pozwanej od 1.03.2010 r., a więc dłużej niż 3 lata. Oświadczenie o wypowiedzeniu zostało przez powoda odebrane 24.12.2014 r., skutek rozwiązujący z uwzględnieniem treści ww. art. 36 § 1 pkt 3 kp winien nastąpić 31.03.2015 r., jednak ze względu na zapis zawarty w art. 128 ust. 1 ustawy („rozwiązanie stosunku pracy za wypowiedzeniem następuje z końcem semestru”) ostatecznie powinien on nastąpić 30.09.2015 r., co wynika wprost z treści § 79 ust. 7 statutu Politechniki (...), stanowiącego, iż w przypadku rozwiązania stosunku pracy nauczyciela akademickiego następującego z końcem semestru, przez koniec semestru rozumie się odpowiednio 28 lutego albo 30 września. Pomimo, że omówione powyżej okoliczności właściwie wynikają wprost z przepisów prawa, a ewentualne wątpliwości w zakresie wykładni przepisów zostały wyjaśnione w ww. wyroku Sądu Najwyższego, Sąd I instancji zamieścił w uzasadnieniu wyroku błędne spostrzeżenia, jakoby przepis art. 129 ustawy był „uregulowaniem szczególnym”, w związku z czym „należało uznać, iż nie mogą znaleźć w tym wypadku zastosowania przepisy ogólne które gwarantowałyby powodowi zatrudnienie do końca roku akademickiego”. Należy w związku z tym ponownie podkreślić, iż teza ta nie znajduje oparcia w cytowanych powyżej przepisach, jeżeli Sąd I instancji miał wątpliwości w tym zakresie, to należało jednak skorzystać z dorobku orzeczniczego Sądu Najwyższego.

Sąd Okręgowy podziela także argumentację pozwanego w zakresie błędnego ustalenia przez Sąd Rejonowy, że pozwany pracodawca dopiero w grudniu 2014 r. uzyskał pewną informację dotyczącą dodatkowego zatrudnienia powoda, zwłaszcza, że termin do złożenia wyjaśnień przez powoda w tym przedmiocie upłynął 18.12.2014 r. W przekonaniu Sądu Okręgowego w sytuacji, w której nauczyciel akademicki, któremu odmówiono zgody na kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia informuje następnie rektora w piśmie z 30.06.2013 r., że jest zmuszony świadczyć pracę w Państwowej Wyższej Szkole Zawodowej w N. ze względu na niepełnosprawność i konieczność ponoszenia znaczących kosztów z tym związanych, w związku z czym wnosi o ponowne rozpatrzenie wniosku, to tym samym oczywiste jest, że nauczyciel ten kontynuuje dodatkowe zatrudnienie. Jeżeli pozwany miał w tej kwestii wątpliwości, to winien wyjaśnić to niezwłocznie, a nie po upływie kilku miesięcy, zwłaszcza, że sposób sprawdzenia był stosunkowo prosty, można było od razu skorzystać z systemu POLON, tak jak uczyniono to w listopadzie, w każdym razie powinno nastąpić to najpóźniej w październiku, skoro jak zeznała świadek G. H., w tym miesiącu odbywa się to zwyczajowo. Zgodnie z ugruntowanymi poglądami doktrynalnymi, termin przewidziany w przepisie art. 129 ust 8 ustawy jest terminem zawitym do złożenia wypowiedzenia nauczycielowi akademickiemu, w związku z czym jego niezachowanie powoduje konsekwencje w postaci bezprawności wypowiedzenia. Istotne jest również, iż jak słusznie podkreślił powód w apelacji, pozwany pracodawca naruszył również normę § 79 ust. 4 Statutu Politechniki (...), przewidującego konieczność zasięgnięcia opinii rady wydziału przed dokonaniem wypowiedzenia stosunku pracy Sąd I instancji po raz kolejny bezzasadnie akcentował natomiast „szczególność” i „kompletność” regulacji art. 129 ustawy oraz przedstawił publicystyczno – interwencyjne uwagi w przedmiocie zapewnienia rektorowi „możliwości szybkiej reakcji, która jest wymagana w związku z autorytetem funkcji, jaką pełni”. Należy zatem podkreślić, iż jak wskazał Sąd Najwyższy w uzasadnieniu ww. wyroku z 20.03.2009 r. Statut uczelni może określać swoiste reguły odstępowania i swoiste tryby zwalniania pracowników naukowo – dydaktycznych, z tym jednak zastrzeżeniem, że reguły te muszą co najmniej w takim samym stopniu chronić pracownika jak reguły znane prawu pracy. Oznacza to, że szczególny tryb postępowania przy zwalnianiu pracowników uczelni zapewni tym pracownikom dodatkową gwarancję, której nie zniweczy treść art. 129 Prawa o szkolnictwie wyższym. Przepis ten stanowi merytoryczną podstawę wypowiedzenia stosunku pracy, nie ingeruje natomiast w procedurę wypowiadania. Oświadczenie woli o wypowiedzeniu składane przez uczelnie musi spełniać wszystkie wymagania, w tym również dotyczące trybu dokonania tej czynności prawnej wynikającego z Kodeksu pracy i Statutu uczelni.

Reasumując, powodowi G. C. (1) przysługuje na podstawie art. 45 § 1 kp w zw. z art. 47 ¹ kp odszkodowanie w wysokości odpowiadającej wynagrodzeniu za okres wypowiedzenia, tj. 13.478,40 zł, na podstawie art. 49 kp – wynagrodzenie z tytułu zastosowania okresu wypowiedzenia krótszego niż wymagany w kwocie 35.942,40 zł obejmującej okres od lutego do września 2015 r. oraz ekwiwalent za urlop w kwocie 3.744 zł, ponieważ zgodnie z przepisem art. 133 ust. 1 ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym nauczycielowi przysługuje prawo do urlopu wypoczynkowego w wymiarze 36 dni w każdym roku, proporcjonalnie zatem urlop za okres od lutego do września wynosi 24 dni. Możliwość równoczesnego zasądzenia na rzecz pracownika, w tym również nauczyciela akademickiego odszkodowania na podstawie art. 45 § 1 kp w zw. z art. 47 ¹ kp oraz wynagrodzenia na podstawie art. 49 kp nie budzi wątpliwości, przykładowo można wskazać na treść wyroku Sądu Najwyższego z 17.05.2012 r. I PK 170/11 publ. OSNP 2013/9-10/110. Na marginesie należy jedynie zaznaczyć, że Sąd II instancji nie podziela poglądu apelującego, jakoby obowiązkiem Sądu Rejonowego w tej sprawie było ustalanie, czy odmowa udzielenia zgody powodowi na kontynuowanie dodatkowego zatrudnienia była uzasadniona. W przekonaniu Sądu Okręgowego należało ewentualnie wystąpić z odrębnym powództwem o nakazanie stronie pozwanej złożenia oświadczenia o wyrażeniu zgody.

Orzeczenie o kosztach należnych powodowi znajduje podstawę w treści art. 98 kpc oraz § 6 pkt 5 § 11 ust. 1 pkt 1 i 2, § 12 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28.09.2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu.

Orzeczenie o kosztach należnych Skarbowi Państwa znajduje podstawę w treści art. 113 ust. 1 ustawy z 28.07.2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych.