Portal Orzeczeń Sądu Okręgowego w Opolu

WYROK

W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Dnia 3 listopada 2021 r.

Sąd Okręgowy w Opolu

V Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

w składzie:

Przewodniczący:

Sędzia Jolanta Madziała - Stysiak

Protokolant: starszy sekretarz sądowy Anna Wolińska

po rozpoznaniu w dniu 27 października 2021 r. w Opolu

na rozprawie

sprawy z wniosku K. S. (1)

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

o zasiłek chorobowy

na skutek apelacji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O.

od wyroku Sądu Rejonowego w Opolu Wydziału IV Pracy i Ubezpieczeń Społecznych

z dnia 19 czerwca 2020 r. sygn. akt IV U 334/19

w związku ze skargą o wznowienie zakończonego postępowania w sprawie VUa 45/20

I.  zmienia zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddala odwołanie,

II.  zasądza od wnioskodawczyni K. S. (1) na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego, w tym kwotę 120 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym,

III.  prostuje oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Rejonowego w Opolu w ten sposób, że wskazaną w nim datę wyroku 16 czerwca 2020r. zastępuje datą 19 czerwca 2020r.

na oryginale właściwy podpis

Sygn. akt V Ua 14/21 UZASADNIENIE

Sąd Rejonowy w Opolu wyrokiem z dnia 19 czerwca 2020 r. zmienił zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. z dnia 13.02.2019 roku i przyznał wnioskodawczyni K. S. (1) prawo do zasiłku chorobowego za okres od 13.01.2015r. do 19.01.2015r. , od 07.02.2015r. do 21.02.2015r., od 05.03.2015r. do 19.03.2015r., od 31.03.2015r. do 06.07.2015r., 04.08.2015r. do 02.09.2015r. i od 31.08.2017r. do 09.09.2017r. oraz ustalił , że wnioskodawczyni nie jest zobowiązana do zwrotu pobranego za w/w okresy świadczenia wraz z odsetkami ustawowymi.

Od powyższego rozstrzygnięcia Zakład Ubezpieczeń Społecznych w O. wniósł apelację do Sądu II instancji.

Organ rentowy w apelacji z dnia 21.07.2020 r. zaskarżył wyrok Sądu Rejonowego w Opolu zarzucając mu:

1. naruszenie przepisów postępowania a to: przepisu art. 233 k.p.c. przez dowolną a nie swobodną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego

2. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez ustalenie , że wnioskodawczyni w czasie gdy była niezdolna do pracy faktycznie wykonywała czynności związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą

3.naruszenie prawa materialnego, poprzez błędną wykładnię, a to art.66 w zw. art. 17 ust.l ustawy z dnia 25 czerwca 1999r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz.U z 2017 poz.1368 ze zm.) i uznanie, że proste czynności polegające na składaniu podpisów na fakturach oraz jednorazowym złożeniu podpisu na umowie leasingu za niewykonywanie pracy w okresie orzeczonej niezdolności do pracy , a zatem ustalenie braku obowiązku zwrotu pobranego zasiłku chorobowego.

Wobec wskazanych zarzutów, organ rentowy wnosił o zmianę zaskarżonego wyroku Sądu I instancji poprzez oddalenie odwołania lub uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz organu rentowego od wnioskodawczyni kosztów zastępstwa procesowego za obie instancje.

Wyrokiem z dnia 21 października 2020r. Sąd Okręgowy w Opolu :

IV.  zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił odwołanie,

V.  zasądził od wnioskodawczyni K. S. (1) na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. kwotę 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym,

VI.  sprostował oczywistą omyłkę pisarską w wyroku Sądu Rejonowego w Opolu w ten sposób, że wskazaną w nim datę wyroku 16 czerwca 2020r. zastąpił datą 19 czerwca 2020r.

W dniu 25.03.2021r. wnioskodawczyni wniosła skargę o wznowienie postępowania

wnosząc o:

1.wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 21 października 2020 r., V Ua 45/20, na podstawie art. 401 pkt 2 k.p.c,

2.uchylenie tego wyroku i zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie apelacji organu rentowego,

3.dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z następujących dokumentów:

-

kopii wezwania z dnia 17 lutego 2021 r. w celu wykazania zachowania terminu do wniesienia skargi o wznowienie postępowania,

-

kopii decyzji z dnia 7 listopada 2018 r. w celu wykazania wiedzy organu rentowego odnośnie nowego adresu,

4.wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku,

5.zasądzenie od organu rentowego na jej rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych.

Skargę o wznowienie postępowania oparła na okoliczności , że nie wiedziała o toczącym się postępowaniu przed Sądem Okręgowym w Opolu, bowiem zarówno odpis apelacji jak i odpis wyroku Sądu II instancji nie zostały jej doręczone na prawidłowy adres (ul. (...), (...)-(...) S.).

Podniosła, że Sąd Rejonowy skierował wezwanie do osobistego stawiennictwa na rozprawę datowane na 19 czerwca 2019 r. na następujący adres: ul. (...), (...)-(...) N.. Jako że wezwania nie odebrała pod tym adresem, Sąd I Instancji na rozprawie, która odbyła się dnia 24 września 2019 r., wydał postanowienie, mocą którego wezwanie na rozprawę miało zostać przesłane na adres zameldowania (ustalony z systemu PESEL SAD).

Z zaświadczenia z systemu PESEL2-SAD wynikało, że adres pobytu stałego to ul. (...), S. ((...), na które zostało wysłane ponownie wezwanie, które to wezwanie odebrał .

Adres obejmujący ul. (...), (...)-(...) N. był adresem wykonywania działalności gospodarczej, pod którym również zamieszkiwała, przy czym zakończyła prowadzenie działalności gospodarczej z dniem 28 lutego 2018 r., co potwierdzał wydruk z CEIDG załączony do odwołania. W odwołaniu podała również ten adres omyłkowo - podała adres ten sam, który widniał na decyzji organu rentowego.

Sąd II Instancji zaadresował pismo zawierające odpis apelacji organu rentowego na adres: ul. (...), (...)-(...) N., pouczające o prawie złożenia odpowiedzi na apelację i wniosku o przeprowadzenie rozprawy (data wysłania: 30 lipca 2020 r.). Tej przesyłki nie odebrała. Podobnie, nie odebrała przesyłki zawierającej odpis wyroku z dnia 21 października 2020 r., która została zaadresowana pod ww. adres.

Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w O. Inspektorat w K. skierował wezwanie do zapłaty datowane na dzień 17 lutego 2021 r. na adres: ul. (...), (...)-(...) N., pod którym zamieszkuje mama wnioskodawczyni. Jej mama odebrała ww. pismo i przekazała je K. S.. Organ rentowy wezwał K. S. do zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wynikającego z decyzji z dnia 13 lutego 2019 r. Z tego wezwania dowiedziała się, że Sąd Okręgowy w Opolu wydał wyrok oddalający jej odwołanie, który to wyrok stał się prawomocny. Jako że wezwanie zostało odebrane dnia 22 lutego 2021 r. i w tej dacie zapoznała się z nim, a więc i posiadła wiedzę o wyroku Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 21 października 2020 r., od tego dnia należy liczyć trzymiesięczny termin na wniesienie skargi. Zgodnie z art. 407 § 1 k.p.c: Skargę o wznowienie wnosi się w terminie trzymiesięcznym; termin ten liczy się od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, a gdy podstawą jest pozbawienie możności działania lub brak należytej reprezentacji - od dnia, w którym o wyroku dowiedziała się strona, jej organ lub jej przedstawiciel ustawowy.

Jako podstawę wznowienia postępowania wnioskodawczyni wskazała art. 401 pkt 2 k.p.c. w części dotyczącej pozbawienia możności działania, tj. pozbawienia możności obron swoich praw. Wskutek dokonania doręczenia pod nieprawidłowy adres przez Sąd II Instancji, nie mogła wnieść odpowiedzi na apelację, do czego miała prawo wynikające z art. 373 ¹ k.p.c, podobnie jak nie mogła skorzystać z prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej, które wynika z art. 374 k.p.c. Gdyby zostało umożliwione mi zajęcie pisemnego i/lub ustnego stanowiska na rozprawie (w razie złożenia wniosku z art. 374 k.p.c), możliwe, że nie doszłoby do zmiany wyroku Sądu I Instancji, który uwzględniał jej odwołanie.

W odpowiedzi na skargę o wznowienie postępowania organ rentowy wniósł o oddalenie skargi.

Zaznaczono , że adres prowadzonej działalności gospodarcze, tj. ul. (...), (...)-(...) N. został wskazany przez wnioskodawczynię w odwołaniu z dnia 06.03.2019r. Zaskarżoną decyzję z dnia 13.02.2019 r wysłaną na adres ul. (...) w N. wnioskodawczyni odebrała w dniu 18.02.2019 r. osobiście . Skoro w 2019 r. wnioskodawczyni odbierała korespondencję wysyłaną na adres prowadzonej działalności gospodarczej, która jak twierdzi została zamknięta w lutym 2018r. to wnioskować należy, iż wiedziała o przychodzącej na ten adres korespondencji i miała możliwość jej odebrania.

Zatem skarga o wznowienie postępowania nie jest zasadna.

Postanowieniem z dnia 22.07.2021r. Sąd Okręgowy w Opolu postanowił wznowić postępowanie w sprawie sygn. akt V Ua 45/20.

W związku z doręczeniem postanowienia z dnia 22.07.2021r. i odpisu apelacji organu rentowego wnioskodawczyni w odpowiedzi na apelację wniosła :

1. uwzględnienie skargi o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w Opolu z dnia 21 października 2020 r., V Ua 45/20, a wskutek tego zmianę zaskarżonego wyroku poprzez oddalenie apelacji organu rentowego,

2.wstrzymanie wykonania zaskarżonego wyroku,

3.zasądzenie od tut. organu rentowego na moją rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych,

4.rozpoznanie apelacji na rozprawie.

Podniosła , że organ rentowy zarzucał jej , że wystawiła faktury VAT, lecz że je podpisała. Faktury te są fakturami zakupowymi (za wyjątkiem faktury sprzedażowej auta z 7 lutego 2015 r.), których nie mogła wystawiać jako przedsiębiorca. Bezspornie na fakturach nie znajdują się jej własnoręczne podpisy. Wskazała, ze mąż - M. S. - rzeczywiście zastępował ją w czynnościach formalnych w trakcie okresów zasiłkowych, przykładowo, wystawił fakturę sprzedażową, czy po prostu dokonywał zakupu paliwa na rachunek jej przedsiębiorstwa, o czym zeznał na rozprawie w charakterze świadka. Skoro nie kupowała osobiście paliwa, telefonu komórkowego, nie zajmowała się osobiście sprzedażą auta, to konsekwentnie nie wystawiała faktur i ich nie podpisywała.

Podpisanie umowy leasingu i umowy sprzedaży auta w 2015 r. nie oznacza, że odpowiadała osobiście, w okresach zasiłkowych, za proces ustalania treści umowy leasingu i przeprowadzenie procesu sprzedaży auta. Ponadto, umowa leasingu musiała zostać podpisana, bowiem konieczność taka wynikała z zakończenia poprzedniej umowy leasingu. W celu przeprowadzenia tej transakcji, konieczne było, aby to wnioskodawczyni podpisała umowę, która to czynność miała, notabene, charakter techniczny i nie była połączona z osobistym świadczeniem usług wchodzących w zakres prowadzonej działalności gospodarczej. Umowa została przygotowana i dostarczona do domu, gdzie złożyła tylko podpis. Jako że umowa leasingu zakończyła się i zawarła nową umowę, na mocy której używała nowego auta, konieczne było sprzedanie poprzednio używanego samochodu. Za sprzedaż samochodu odpowiadał jej mąż - M. S.. Udział wnioskodawczyni ograniczył się do podpisania wspomnianej umowy. Podpisanie umów leasingu i sprzedaży nie stanowiło czynności merytorycznych, czyli wchodzących w zakres przedmiotowy prowadzonej działalności gospodarczej. Występuje różnica między zawieraniem umów ubezpieczeniowych a umowy leasingu czy sprzedaży samochodu, który był wykorzystywany w prowadzeniu działalności gospodarczej.

Sąd zważył co następuje:

Na wstępie rozważań należy podkreślić , że instytucja wznowienia postępowania opiera się na przysługującej poza tokiem instancji skardze o presumpcję wadliwego procesu i zastąpienie zapadłego orzeczenia orzeczeniem nowym. Nadzwyczajny charakter tego środka prawnego, skierowanego przeciwko prawomocnemu wyrokowi, powoduje, że przywrócenie stanu sprzed zamknięcia ulegającego wznowieniu postępowania sądowego może nastąpić wyłącznie z przyczyn ściśle określonych w ustawie. Uwzględniają one konieczność wywołania na nowo procesu dotkniętego nieważnością, bez względu na ich wpływ na rozstrzygnięcie (art. 401 pkt 1 i 2 k.p.c.).

W rozpatrywanej sprawie wnioskodawczyni nie tylko wskazała, ale również w należyty sposób wykazała istnienie ustawowej przesłanki, czego efektem było ustalenie , że doręczenie apelacji oraz zawiadomienia o możliwości złożenia wniosku o przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej pod nieprawidłowy adres, na skutek czego wnioskodawczyni nie mogła wnieść odpowiedzi na apelację, oraz nie mogła skorzystać z prawa do złożenia wniosku o przeprowadzenie rozprawy apelacyjnej.

Zdaniem Sądu wadliwe doręczenie odpisu apelacji na adres prowadzenia działalności gospodarczej miało ewidentny wpływ na pozbawienie wnioskodawczyni możliwości obrony w toku postępowania.

Trudno było przyjąć za słuszny wywód, jakoby pomimo naruszenia normy art. 136 § 2 k.p.c. wnioskodawczyni nie została pozbawiona możliwości obrony w niniejszej sprawie. Art. 136 k.p.c. stanowi , że

§ 1. Strony i ich przedstawiciele mają obowiązek zawiadamiać sąd o każdej zmianie swego zamieszkania.

§ 2. W razie zaniedbania tego obowiązku pismo sądowe pozostawia się w aktach sprawy ze skutkiem doręczenia, chyba że nowy adres jest sądowi znany. O powyższym obowiązku i skutkach jego niedopełnienia sąd powinien pouczyć stronę przy pierwszym doręczeniu.

Adres zamieszkania wnioskodawczyni jako właściwy dla skutecznego doręczania, został ustalony przez Sąd Rejonowy , wobec czego należy uznać , że Sąd miał wiedzę o nowym adresie strony odwołującej się od decyzji ZUS.

Wnioskodawczyni w toku uprzednio prowadzonego postępowania sądowego przed Sądem II instancji nie mogła zaprezentować swojego stanowiska w sprawie, a taka okoliczność uzasadnia wznowienie postępowania na podstawie art. 401 pkt 2 k.p.c.

Po wznowieniu postępowania na skutek stwierdzenia nieważności wynikającej z pozbawienia możności działania sąd rozpoznaje sprawę na nowo w granicach zakreślonych wnioskiem o wszczęcie postępowania (art. 412 § 1 KPC).-Uchwała Sądu Najwyższego - Izba Cywilna z dnia 22 marca 2017 r. III CZP 112/16).

W sytuacji, w której podstawą wznowienia była nieważność postępowania wynikająca z pozbawienia możności działania, we wznowionym postępowaniu powinno dojść do rozpoznania sprawy na nowo w zakresie, w jakim postępowanie było dotknięte nieważnością i powtórzenia czynności przy zapewnieniu uczestnikom tego postępowania możności obrony swych praw. Sąd nie jest związany ustaleniami faktycznymi poczynionymi w pierwotnym postępowaniu ani dokonaną w tym postępowaniu oceną prawną; rozpoznaje sprawę na nowo w granicach zakreślonych wnioskiem o wszczęcie postępowania (art. 412 § 1 KPC).

Przechodząc do meritum sprawy Sąd Okręgowy uznał , że apelacja organu rentowego zasługuje na uwzględnienie.

Sąd I instancji przeprowadził prawidłowe co do zasady postępowanie dowodowe, jednakże nie wyciągnął z zebranego materiału trafnych wniosków i dokonał jego oceny
z przekroczeniem zasad wynikających z art. 233 § 1 k.p.c., co w konsekwencji doprowadziło do błędnego zastosowania prawa materialnego.

W ocenie Sądu Okręgowego Sąd I instancji błędnie uznał, że w niniejszej sprawie nie znajduje zastosowania art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach pieniężnych
z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa z dnia 25.06.1999 r. (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 645), zgodnie z którym ubezpieczony wykonujący
w okresie orzeczonej niezdolności do pracy pracę zarobkową lub wykorzystujący zwolnienie od pracy w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia traci prawo do zasiłku chorobowego za cały okres tego zwolnienia.

Powołany przepis zawiera bezsprzecznie dwie przesłanki, które powodują utratę prawa do zasiłku chorobowego. Pierwsza przesłanka, to wykonywanie pracy zarobkowej (w okresie orzeczonej niezdolności do pracy). Druga, to wykorzystywanie zwolnienia lekarskiego w sposób niezgodny z celem tego zwolnienia.

Pracą w rozumieniu omawianego przepisu jest praca w potocznym tego słowa znaczeniu, w tym także wykonywanie różnych czynności na podstawie różnych stosunków prawnych - stosunku pracy, stosunków o charakterze cywilnoprawnym, a także prowadzenie własnej działalności gospodarczej, samozatrudnienie. Za pracę zarobkową uważa się wszelką aktywność ludzką, która zmierza do uzyskania zarobku, nawet gdyby miała ona polegać na czynnościach nieobciążających organizmu ubezpieczonego w istotny sposób. Przy czym przy określeniu "zarobkowego" charakteru pracy wskazuje się także, że przepisy nie wymagają, aby praca była podjęta "w celu zarobkowym".

Zdaniem Sądu Okręgowego, wystarczy zatem podjęcie jakiejkolwiek czynnej działalności, zmierzającej do uzyskania wynagrodzenia lub dochodu, by mówić o pracy zarobkowej rodzącej skutek w postaci utraty prawa do zasiłku chorobowego przez ubezpieczonego, który korzystając ze zwolnienia lekarskiego pracę taką podejmuje. Sąd Okręgowy stoi na stanowisku, że przepis art. 17 ustawy nie przewiduje szczególnych przypadków zezwalających na wypłatę zasiłków chorobowych, mimo świadczenia pracy zarobkowej w okresie zwolnienia lekarskiego. Przepis ten jest jednoznaczny, a zatem każda praca zarobkowa wykonywana w okresie zwolnienia lekarskiego powoduje utratę prawa do zasiłku chorobowego, chociażby wykonywanie pracy było zalecane i przyczyniło się do poprawy stanu zdrowia.

Wykonywanie pracy zarobkowej w rozumieniu art. 17 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa polega więc na podjęciu działań stanowiących realizację obowiązków pracowniczych lub wynikających z innego stosunku prawnego obejmującego świadczenie pracy. Pracą taką (w przypadku prowadzenia działalności pozarolniczej) będzie wykonywanie konkretnych czynności związanych wprost z działalnością gospodarczą, w tym nadzór nad zatrudnionymi pracownikami, rozliczanie działalności, obsługa klientów, przyjmowanie i wydawanie materiałów. Ugruntowane poglądy orzecznictwa i doktryny jednoznacznie wskazują, że nie każdy przejaw aktywności stanowi wypełnienie przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa, powodujący utratę prawa do zasiłku chorobowego (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 6 czerwca 2012 r. I UK 70/12 LEX nr 1675215). Sporadyczna, incydentalna lub wymuszona okolicznościami sprawy aktywność zawodowa może usprawiedliwiać zachowanie prawa do zasiłku chorobowego (wyrok SN 2014.02.06 II UK 274/13 LEX nr 1455233 wyrok SN 2010.03.03 III UK 71/09 LEX nr 585848). Nie można jednak uznać za czynności nie związane z pracą zarobkową, czynności co prawda incydentalnych, ale wykraczających poza to, co jest konieczne do "zachowania" działalności gospodarczej (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 5 czerwca 2008 r. III UK 11/08 OSNP 2009/21-22/292).

Tym samym, zdaniem Sądu Okręgowego ocena, czy ubezpieczony podjął pracę zarobkową w czasie korzystania z zasiłku chorobowego, zależy od okoliczności konkretnej sprawy, w tym zwłaszcza od rodzaju i zakresu czynności, które wykonywał oraz oceny czy ich podjęcie było konieczne i niezbędne dla utrzymania prowadzonej przez niego działalności.

W ocenie Sądu Okręgowego dokonana przez Sąd Rejonowy ocena zgromadzonego w postępowaniu materiału dowodowego nie jest prawidłowa, zaś zgłoszone w tej mierze zarzuty organu rentowego podniesione w uzasadnieniu apelacji są uzasadnione. Nie sposób przyjąć – zgodnie z twierdzeniami zawartymi w odpowiedzi na apelację - iż wnioskodawczyni w sposób wiarygodny wykazała, że w spornych okresach orzeczonej niezdolności do pracy nie wykonywała działalności gospodarczej. Przeciwnie, materiał dowodowy wskazuje jednoznacznie, iż w spornych okresach zwolnienia lekarskiego, w związku z prowadzoną przez wnioskodawczynię działalnością gospodarczą były stosunkowo często dokonywane zakupy paliwa tj. wnioskodawczyni wystawiła faktury VAT z dnia 21.02.2015r. , 15.03.2015r., 07.04.2015r., 30.04.2015r., 27.05.2015r., 08.06.2015r., 25.06.2015r., 17.08.2015r., i 23.08.2017r. Ponadto , co jest istotne w sprawie , wnioskodawczyni rozliczyła powyższe faktury zakupowe w kosztach prowadzonej działalności gospodarczej - co sama przyznała na rozprawie w dniu 27.10.2021r. , a wynika to wprost z podatkowej księgi przychodów i rozchodów za sporne miesiące. Zdaniem Sądu Okręgowego, trudno- jak przyjął to Sąd Rejonowy- tak istotną wagę przypisać temu, czy w/w zakupów dokonała sam wnioskodawczyni, czy też jej małżonek. Uznać należało za mało istotne wykazywanie w toku procesu, czy małżonek odwołującej się – świadek M. S. legitymował się pełnomocnictwem upoważniającym go do podejmowania czynności na rzecz i w imieniu ubezpieczonej. Pozostaje bowiem rzeczą oczywistą i nie wymagającą dowodzenia, że do dokonania zakupu paliwa na stacji paliw brak konieczności legitymowania się pełnomocnictwem i skutecznie powyższego może dokonać tak małżonek podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą jak i osoba trzecia. Istotne jest to, że zakupy te były zakupywane w interesie wnioskodawczyni, a zatem za jej wiedzą i zgodą. Wnioskodawczyni musiała bowiem ocenić i podjąć decyzję co do aktualnych potrzeb związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą, a taki proces myślowy wchodzi w zakres prowadzonej przez nią działalności. Sporne zakupy sugerują również, że w tym okresie wykonywano, bądź co najmniej planowano wykonywanie czynności wchodzących w zakres prowadzonej przez wnioskodawczynię działalności. Odnosząc się do częstotliwości dokonywanych zakupów paliwa należy zauważyć , że odbywało się to raz lub dwa razy w miesiącu, co pozwala na przyjęcie, że pojazd był wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej i wymagał dla zachowania jego funkcji użytkowej- uzupełniania paliwa, co potwierdza niewątpliwie okoliczność , że faktury za to paliwo zostały rozliczone w kosztach działalności gospodarczej K. S. (1). Również w odpowiedzi na apelację wnioskodawczyni wprost przyznaje , że,, mój mąż M. S. dokonywał zakupu paliwa na rachunek przedsiębiorstwa’’. Podobnie należy ocenić kwestię zawarcia umowy leasingu samochodu z dnia 14.01.2015r. Wnioskodawczyni zeznała , że podpisała umowę leasingu , gdyż przedstawiciel firmy leasingowej przyjechała do niej do domu i tam podpisała tę umowę .Powyższe twierdzenia należy uznać za nieracjonalne , bowiem nie było konieczności , wbrew twierdzeniom wnioskodawczyni , podpisania nowej umowy leasingowej w trakcie zwolnienia lekarskiego , z uwagi na to , że poprzednia umowa zakończyła się . Wnioskodawczyni dysponowała dotychczasowym samochodem , będącym przedmiotem zakończonej umowy leasingu , bowiem sprzedaży tego samochodu dokonała dopiero 07.02.2015r.( umowa sprzedaży podpisana przez K. S. (1).) . Nawet jeśli wcześniej doszło do ustalenia , że w dniu 14.01.2015. odbędzie się podpisanie umowy leasingu , to nie było przeszkód , aby powyższy termin odwołać , czy przenieść. Zaznaczenia w szczególności wymaga, że umowa leasingu operacyjnego z dnia 14.01.2015r. zawarta została przez K. S. (1) jako osobę prowadząca działalność gospodarczą ( co wynika z jej treści ) i mogła zostać zawarta tylko przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą .

Podkreślić jeszcze należy, że wskazane przez organ rentowy zdarzenia gospodarcze nie były podejmowane sporadycznie, a często, co wyklucza uznanie ich za nie cierpiące zwłoki i wymuszone okolicznościami. Na marginesie wskazać również należy, że wykonywanie w/w czynności zakupowych, nawet gdyby nazwać je incydentalnymi, to miały charakter wykraczający poza to, co jest konieczne do "zachowania" działalności gospodarczej . Mogły zostać wykonane w terminie późniejszym, bez jakichkolwiek negatywnych dla wnioskodawcy skutków. Poza tym wszystkie te koszty zakupów zostały zaliczone do kosztów prowadzonej działalności gospodarczej . Z tych też względów wbrew twierdzeniom zawartym w odpowiedzi na apelację , uznać należało, iż wnioskodawczyni pracę zarobkową w spornych okresach wykonywała. W związku z tym Sąd Okręgowy uznał, iż za sporny okres świadczenie zasiłkowe wnioskodawczyni nie przysługiwało. Wykonywanie zaś pracy zarobkowej w okresie orzeczonej niezdolności do pracy powoduje utratę prawa do zasiłku chorobowego za cały okres zwolnienia (art. 17 ust. 1 ustawy z 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z tytułu choroby i macierzyństwa) (wyrok SN 2008.10.03 II UK 26/08 LEX nr 513018).

Mając powyższe na uwadze, Sąd Okręgowy na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa oraz art. 386 §1 k.p.c. zmienił zaskarżony wyrok w ten sposób, że oddalił odwołanie, przy czym po wznowieniu postępowania na skutek stwierdzenia nieważności wynikającej z pozbawienia możności działania sąd rozpoznał sprawę na nowo w granicach zakreślonych wnioskiem o wszczęcie postępowania.

W konsekwencji powyższego, mając na względzie treść art. 98 k.p.c., Sąd zmienił również zaskarżony wyrok, zasądzając od wnioskodawcy na rzecz organu rentowego koszty zastępstwa procesowego w kwocie 300 zł, w tym 120 zł tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu apelacyjnym na podstawie § 9 ust. 2 i § 10 ust. 1 pkt.1 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U z 2018 r., poz. 265).